കിലുക്കം സിനിമയുടെ ഊട്ടിയിലേക്ക്: ഓർമ്മകളുടെ യാത്ര

Kilukkam Ooty Locations and Nostalgic Travel

സിനിമ കണ്ടുതീർന്നിട്ടും തീരാത്ത ചില പ്രണയങ്ങൾ!

Kilukkam movie locations – ഒരു സിനിമ കാണുമ്പോൾ, കഥയേക്കാൾ കൂടുതൽ നമ്മെ പിടിച്ചിരുത്തുന്നത് ചിലപ്പോൾ അവിടെ ചിത്രീകരിച്ച സ്ഥലങ്ങൾ തന്നെയാണ്. “ഇവിടെ പോയാൽ സിനിമയിലെ പോലെ തോന്നുമോ?” എന്ന ചോദ്യമാണ് പലർക്കും മനസ്സിൽ ഉയരുന്നത്. ഈ കൗതുകം തന്നെയാണ് ഇന്ന് നിരവധി ബ്ലോഗർമാരെയും വ്ലോഗർമാരെയും സിനിമാ ലൊക്കേഷൻ ഹണ്ടേഴ്സ് ആക്കിയത്.

സിനിമാ ലൊക്കേഷൻ ഹണ്ടേഴ്സ്: യാത്രയും സിനിമയും ചേർന്ന കഥകൾ – സിനിമാ ലൊക്കേഷനുകൾ തേടിയുള്ള യാത്രകൾ ഇന്ന് ഒരു ട്രെൻഡാണ്. സിനിമയിൽ കണ്ട സ്ഥലങ്ങൾ നേരിൽ കാണുക, അവിടെനിന്ന് വ്ലോഗ് ചെയ്യുക, റീൽസ് ചിത്രീകരിക്കുക, സിനിമയിലെ രംഗങ്ങൾ പുനരാവിഷ്കരിക്കുക… അങ്ങനെ പലതും. എന്നാൽ ചിലർക്ക് ഇതൊരു ട്രെൻഡ് മാത്രമല്ല. അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏതോ ഒരു കാലഘട്ടത്തിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുപോക്കാണത്. ചില ഓർമ്മകളെ വീണ്ടും തൊട്ടുനോക്കാനുള്ള ശ്രമം. കാലം മായ്ച്ചുകളയാൻ ശ്രമിച്ച ചില വികാരങ്ങളെ വീണ്ടും നെഞ്ചോടുചേർക്കാനുള്ള ഒരു ചെറിയ സാഹസം.

അത്തരമൊരു യാത്രയായിരുന്നു എനിക്കും എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾക്കും കിലുക്കം സിനിമയുടെ ഓർമ്മകളിലൂടെ ഊട്ടിയിലേക്കുള്ള യാത്ര.

പക്ഷേ, ഊട്ടിയിലേക്ക് പോകുന്നതിനു മുമ്പ് നമുക്ക് കുറച്ചുകൂടി പിന്നിലേക്ക് പോകണം. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, 1990-ലേക്ക്!

1990; ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തൊരു കാലം

സംഭവം നടക്കുന്നത് 1990-ലാണ്. ഇന്ന് ആ കാലത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ, ചിലർക്കെങ്കിലും അതൊരു പുരാതന കാലത്തിന്റെ കഥയായി തോന്നിയേക്കാം. കൈയിൽ മൊബൈൽ ഫോണില്ല, ഇന്റർനെറ്റില്ല, കമ്പ്യൂട്ടറില്ല. വേണമെങ്കിൽ ടെലിവിഷൻ പോലും ഇല്ലാത്ത വീടുകൾ. ലോകത്തിന്റെ മറുവശത്ത് എന്തു സംഭവിക്കുന്നു എന്നറിയാൻ വിരൽത്തുമ്പിൽ ഒരു സ്ക്രീൻ പോലുമില്ലാത്ത കാലം.

ഇന്നത്തെ തലമുറയോട് ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ അവർ അത്ഭുതപ്പെടുമോ, അതോ നമ്മളെ നോക്കി സഹതപിക്കുമോ എന്നറിയില്ല!

പക്ഷേ, അന്നും മനുഷ്യർ ജീവിച്ചിരുന്നു. പ്രണയിച്ചിരുന്നു, ചിരിച്ചിരുന്നു, വഴക്കിട്ടിരുന്നു, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം സമയം കളഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്നത്തേതിനേക്കാൾ മനോഹരമായ ചില സൗഹൃദങ്ങൾ അന്നുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്. കാരണം, അന്ന് ഓർമ്മകൾ സൂക്ഷിക്കാൻ മൊബൈൽ ക്യാമറകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, അവയെല്ലാം മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ നിക്ഷേപിക്കുകയായിരുന്നു പതിവ്.

പഠിച്ചിരുന്ന കാലത്തെ ഒരു ഫോട്ടോ പോലുമില്ലാത്തതിന്റെ നീറ്റൽ ഇന്നും ഇടയ്ക്കിടെ മനസ്സിൽ വരാറുണ്ട്. ഇന്ന് എവിടെ പോയാലും ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന, ഓരോ നിമിഷവും ക്യാമറയിൽ പകർത്തുന്ന ഒരു തലമുറയ്ക്ക് അതിന്റെ സങ്കടം എത്രത്തോളം മനസ്സിലാകുമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.

അന്ന് ക്യാമറയിൽ പകർത്താൻ കഴിയാതെ പോയ മുഖങ്ങളാണ് ഇന്ന് ഓർമ്മകളിൽ ഏറ്റവും തെളിച്ചത്തോടെ നിൽക്കുന്നത് എന്നതാണ് കാലത്തിന്റെ ഒരു തമാശ!

കണ്ണൂരിലെ ആ പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ ലോഡ്ജും ഞങ്ങളുടെ സിനിമാഭ്രാന്തും

കണ്ണൂരിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് ആഴ്ചയിൽ ഒരു സിനിമയെങ്കിലും കാണുക എന്നത് ഏതാണ്ട് നിർബന്ധമായിരുന്നു. കോളേജിന് അടുത്തുള്ള ഒരു പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ ലോഡ്ജായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ സങ്കേതം. പഠനം കഴിഞ്ഞുള്ള സമയങ്ങളിൽ അവിടെ ഞങ്ങൾക്കായി ഒരു ചെറിയ ലോകം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

സിനിമ കാണും, ചീട്ടുകളിക്കും, ചെസ് കളിക്കും, ഫുട്ബോൾ കളിക്കും. ചിലപ്പോൾ ഒന്നും ചെയ്യാതെ വെറുതെയിരുന്ന് സംസാരിക്കും. അന്നത്തെ ആ വെറുതെയിരിക്കലുകൾക്ക് ഇന്നത്തെ വിലയേറിയ വിനോദങ്ങളേക്കാൾ എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു.

ചെറുപുഴയിലെ ബാബു, ഇരിട്ടിയിലെ പ്രകാശൻ, വയനാട്ടിലെ ഷിജു പി.ബി., കൊന്നക്കാട്ടുകാരനായ ആന്റോ ടി. ജെയിംസ് എന്നിവരായിരുന്നു അക്കാലത്തെ എന്റെ കൂട്ടത്തിൽ പ്രധാനികൾ.

അവരിൽ ഷിജുവായിരുന്നു കുറച്ചുകൂടി സാമ്പത്തികശേഷിയുള്ളവൻ. അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുണഭോക്താക്കൾ ഞങ്ങളായിരുന്നു എന്നുപറയുന്നതാകും ശരി!

അവൻ മിക്ക സിനിമകളും കണ്ടിരിക്കും. പിന്നെ മുറിയിൽ തിരിച്ചെത്തി ഞങ്ങളോട് കഥ പറയും. സിനിമയുടെ കഥ പറയുക മാത്രമല്ല, കണ്ട രംഗങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വീണ്ടും അഭിനയിച്ചുകാണിക്കുന്നതുപോലെ വിവരിക്കാനും അവന് പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടായിരുന്നു.

കഥ കേട്ടിട്ട് ഞങ്ങൾക്ക് സിനിമ കാണണമെന്ന് തോന്നിയാൽ പിന്നെ അവന് രക്ഷയില്ല. ഞങ്ങളെയും കൂട്ടി വീണ്ടും തിയേറ്ററിൽ പോകേണ്ടിവരും. അങ്ങനെ ഒരിക്കൽ കണ്ട സിനിമ രണ്ടാമതും കാണാൻ ഞങ്ങളോടൊപ്പം വന്നിട്ടുള്ള ചരിത്രവും അവനുണ്ട്.

ഇന്നത്തെ കാലത്ത് സിനിമയുടെ ട്രെയിലറും റിവ്യൂവും സ്പോയിലറുമൊക്കെ മൊബൈലിൽ കാണുന്നവർക്ക് ഈ കഥപറച്ചിലിന്റെ രസം മനസ്സിലാകുമോ? സിനിമ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാൾ അതിന്റെ കഥ പറഞ്ഞുതരുമ്പോൾ, ആ കഥ കേൾക്കുന്ന നമ്മുടെ മനസ്സിൽ സിനിമയുടെ ഓരോ രംഗവും ജനിച്ചുവരുന്ന ഒരു പ്രത്യേക അനുഭവമുണ്ടായിരുന്നു.

അങ്ങനെയാണ് ഒരു ഞായറാഴ്ച മാറ്റിനി കണ്ടുകഴിഞ്ഞ് മുറിയിലെത്തിയ ഷിജു ഞങ്ങളോട് ഒരു സിനിമയുടെ കഥ പറഞ്ഞത്.

സിനിമയുടെ പേര് — കിലുക്കം!

കിലുക്കം; അന്ന് മനസ്സിൽ കയറിയ സിനിമാഭ്രാന്ത്

ഷിജു കിലുക്കത്തിന്റെ കഥ പറഞ്ഞുതരുമ്പോൾ അവൻ വിവരിച്ച ഓരോ രംഗവും എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സിനിമയായി മാറുകയായിരുന്നു. സിനിമയുടെ കഥയേക്കാൾ ഉപരിയായി, ആ കഥ അവൻ പറഞ്ഞുതന്ന രീതി ഇന്നും ഓർമ്മയിലുണ്ട്.

പ്രിയദർശന്റെ സംവിധാനത്തിൽ മോഹൻലാൽ, രേവതി, ജഗതി ശ്രീകുമാർ തുടങ്ങിയവർ അഭിനയിച്ച കിലുക്കം മലയാള സിനിമയിലെ എക്കാലത്തെയും പ്രിയപ്പെട്ട ചിത്രങ്ങളിലൊന്നായി മാറിയതിൽ അത്ഭുതപ്പെടാനില്ല. നർമവും പ്രണയവും സൗഹൃദവും തെറ്റിദ്ധാരണകളും സങ്കടവുമെല്ലാം ചേർന്ന ആ സിനിമയിൽ എന്തോ ഒരു മാന്ത്രികതയുണ്ടായിരുന്നു.

ജോജിയും നിശ്ചലും നന്ദിനി തമ്പുരാട്ടിയും കിട്ടുണ്ണി ഏട്ടനുമൊക്കെ അന്നുമുതൽ എന്റെ മനസ്സിൽ ഇടംപിടിച്ചു.

അന്നത്തെ ആ സിനിമാപ്രണയം പിന്നീടൊരിക്കലും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. വർഷങ്ങൾ എത്ര കഴിഞ്ഞാലും ടെലിവിഷനിൽ കിലുക്കം കണ്ടാൽ ഞാൻ ചാനൽ മാറ്റില്ല. എത്ര തവണ കണ്ടു കഴിഞ്ഞു എന്നുപോലും അറിയില്ല. കഥയും തമാശകളും സംഭാഷണങ്ങളുമെല്ലാം കാണാപ്പാഠമായിട്ടും വീണ്ടും കാണും.

ചില സിനിമകൾ നമ്മൾ കാണുന്നത് കഥ അറിയാൻ വേണ്ടിയല്ല. ആ സിനിമ ആദ്യമായി കണ്ട കാലത്തേക്ക് തിരിച്ചുപോകാൻ വേണ്ടിയാണ്.

കിലുക്കം എനിക്ക് അങ്ങനെയൊരു സിനിമയാണ്.

ഊട്ടിയിലേക്ക്; സിനിമയിൽനിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം കുറഞ്ഞപ്പോൾ

ഇന്ത്യയിൽ എനിക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും യാത്ര ചെയ്യാൻ തോന്നുന്ന പത്ത് സ്ഥലങ്ങളുടെ പട്ടികയെടുത്താൽ അതിൽ ഊട്ടിക്ക് തീർച്ചയായും ഒരു സ്ഥാനമുണ്ടാകും. അതിന്റെ തണുപ്പും മലനിരകളും മൂടൽമഞ്ഞും വളവുതിരിവുകളുള്ള റോഡുകളുമെല്ലാം എന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിക്കുന്നു.

എന്നാൽ എന്റെ ഊട്ടി പ്രണയത്തിൽ പ്രകൃതിഭംഗി മാത്രമല്ല ഉള്ളത്. അതിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം കിലുക്കം എന്ന സിനിമയുടേതാണ്.

സിനിമയിലെ ആ സംഭാഷണം ഓർമ്മയില്ലേ?

“എവിടെയോ എങ്ങാണ്ട് ഉള്ള ഒരു തൃപ്പൂണിത്തുറ കോവിലകത്തെ തമ്പുരാട്ടിയോടൊപ്പം കുറെ കൂത്ത് നടത്തി, കൂത്ത് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തമ്പുരാട്ടി സ്ഥലം വിട്ടു, നമ്മൾ ഷെഡിലുമായി!”

ആ സംഭാഷണം കേൾക്കുമ്പോൾ ഇന്നും ചിരിവരും. സിനിമയാണെന്നും അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് നമ്മുടെ ജീവിതവുമായി നേരിട്ടൊരു ബന്ധമില്ലെന്നും എന്റെ ബോധമനസ്സിന് നന്നായി അറിയാം.

എന്നിട്ടും ഊട്ടിയിലെ മഞ്ഞുവീഴുന്ന ഏതോ വഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവിടെയെവിടെയോ നന്ദിനി തമ്പുരാട്ടിയും ജോജിയും നിശ്ചലും കിട്ടുണ്ണി ഏട്ടനും ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്നൊരു തോന്നൽ!

അവർ ഇപ്പോൾ എവിടെയായിരിക്കും? ആ പഴയ കഥയിലെ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും കഴിഞ്ഞ് അവരുടെ ജീവിതം എങ്ങനെയായിരിക്കും മുന്നോട്ടുപോയിട്ടുണ്ടാവുക?

ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും ഉത്തരമില്ല. ഉത്തരങ്ങൾ ആവശ്യമുണ്ടോ എന്നുപോലും അറിയില്ല. കാരണം, അവരെല്ലാം സാങ്കൽപ്പിക കഥാപാത്രങ്ങളാണെന്ന സത്യം അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ, അവരെ വീണ്ടും കാണാൻ മനസ്സ് കൊതിക്കുന്നു.

സിനിമയുടെ ലൊക്കേഷൻ തേടിയുള്ള യാത്രകളുടെ യഥാർഥ സൗന്ദര്യം ഒരുപക്ഷേ അതായിരിക്കാം. തിരശ്ശീലയിൽ കണ്ട കാഴ്ചകൾക്ക് യഥാർഥ ലോകത്ത് ഒരു വിലാസം കണ്ടെത്തുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഭാവനയ്ക്ക് വീണ്ടും ചിറകുമുളയ്ക്കുന്നു.

സിനിമയിലെ സ്ഥലങ്ങൾ തേടിയുള്ള യാത്ര; ഭ്രാന്തിന്റെ ചെറിയ ചില ഉദാഹരണങ്ങൾ!

കിലുക്കത്തോടുള്ള എന്റെ പ്രണയം കാരണം വർഷങ്ങളായി ഞാൻ ചെയ്തുകൂട്ടിയ തമാശകൾ കുറച്ചൊന്നുമല്ല.

സിനിമയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങൾ നേരിൽ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം മനസ്സിൽ കയറിക്കൂടിയതോടെ, ഊട്ടിയിലെ യാത്രകൾ വെറും വിനോദയാത്രകളല്ലാതായി. സിനിമയിൽ കണ്ട ലോകത്തെ യഥാർഥ ജീവിതത്തിൽ തൊട്ടറിയാനുള്ള ശ്രമമായി അവ മാറി.

ഒരിക്കൽ ഞാൻ തനിച്ചുപോലും ഊട്ടിയിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്. സിനിമയുടെ ലൊക്കേഷനുകളായി ഓർമ്മയിൽ പതിഞ്ഞ സ്ഥലങ്ങൾ കഴിയുന്നത്ര വീണ്ടും കണ്ടുനടക്കുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.

സിനിമയിൽ കണ്ട സ്ഥലത്തുനിന്ന് യഥാർഥ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം ചിലപ്പോൾ ഏതാനും ചുവടുകൾ മാത്രമാണ്. പക്ഷേ, ആ ചുവടുകൾ നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നത് പതിറ്റാണ്ടുകളാണ്.

വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, സിനിമയിൽ കഥാപാത്രങ്ങൾ ബജി കഴിച്ച തട്ടുകടയും അവർ ഇരുന്ന ബഞ്ചുമൊക്കെ തേടിപ്പിടിച്ച് അവിടെയെത്തി ഇരിക്കുക! ആ കടയിൽനിന്നുതന്നെ ബജി വാങ്ങിക്കഴിക്കുക!

ഇതൊക്കെ കേൾക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് തോന്നില്ലേ, മനുഷ്യന് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലേ എന്ന്?

ശരിയാണ്. വേറെ പണിയൊക്കെ ഉണ്ടായിരിക്കാം. പക്ഷേ, ചില ഇഷ്ടങ്ങൾക്ക് യുക്തിയുടെ കണക്കുപുസ്തകം കാണിച്ചുകൊടുക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ!

എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതൊരു ബജി കഴിക്കലല്ല. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് സിനിമയിലൂടെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ അരികിൽ പോയി കുറച്ചുനേരം ഇരിക്കലാണ്. ആ ബഞ്ചിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ചിരി കേൾക്കുന്നതുപോലെയും അവർ തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം അവിടേക്ക് വന്നുകയറുമെന്നതുപോലെയും തോന്നും.

അതൊരു ചെറിയ ഭ്രാന്താണെങ്കിൽ അങ്ങനെയാകട്ടെ. ജീവിതത്തിൽ കുറച്ച് ഭ്രാന്തില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എന്താണ് ജീവിതത്തിന്റെ രസം?

ഇത്തവണ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം; പഴയ ഓർമ്മകൾക്ക് പുതിയൊരു ഫ്രെയിം

ഇത്തവണ കിലുക്കത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ പുതുക്കാൻ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്തപ്പോൾ ആ പഴയ കാലത്തിന്റെ പല വാതിലുകളും വീണ്ടും തുറന്നതുപോലെ തോന്നി.

സിനിമയിലെ സ്ഥലങ്ങൾ കാണുക എന്നതായിരുന്നു യാത്രയുടെ പുറംലക്ഷ്യം. എന്നാൽ അതിനുള്ളിൽ മറ്റൊരു യാത്ര കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. പഴയ സൗഹൃദങ്ങളിലേക്കും നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ കാലത്തിലേക്കും, ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ എവിടെയോ മറന്നുവച്ച നമ്മുടെ തന്നെ പഴയ രൂപത്തിലേക്കുമുള്ള യാത്ര.

ഒരുകാലത്ത് ഷിജു സിനിമയുടെ കഥ പറഞ്ഞുതന്നപ്പോൾ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞ രംഗങ്ങൾ ഇന്ന് യഥാർഥ സ്ഥലങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഓർത്തെടുക്കാൻ കഴിയുന്നു. അന്ന് സിനിമയുടെ കഥ കേട്ടിരുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരനും ഇന്ന് ഈ യാത്ര നടത്തുന്ന മനുഷ്യനും തമ്മിൽ എത്രയോ വർഷങ്ങളുടെ ദൂരമുണ്ട്!

ആ കാലത്തെ കൂട്ടുകാരെല്ലാം ഇന്ന് എവിടെയാണെന്ന് അറിയില്ല. ആന്റോയും ഷിജുവും ഇപ്പോൾ എവിടെയാണെന്നുപോലും എനിക്ക് അറിയില്ല. ബാബുവും പ്രകാശനും ജീവിതത്തിന്റെ ഏതു വഴികളിലൂടെയാണ് നടന്നുപോയതെന്നും അറിയില്ല.

ഒരുപക്ഷേ അവർ ഓരോരുത്തരും അവരുടെ കുടുംബത്തിന്റെയും ജോലിയുടെയും ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുടെയും ലോകത്ത് തിരക്കിലായിരിക്കാം. ജീവിതം നമ്മളെയെല്ലാം പല വഴികളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഒരുമിച്ചിരുന്ന ആ പഴയ ലോഡ്ജ് മുറിയും അവിടത്തെ സംസാരങ്ങളും സിനിമയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പുകളും ഇപ്പോൾ ഓർമ്മകളിൽ മാത്രമാണ്.

എങ്കിലും കിലുക്കം വീണ്ടും കാണുമ്പോൾ അവർ തിരിച്ചെത്തുന്നു. ആ പഴയ ലോഡ്ജ് വീണ്ടും സജീവമാകുന്നു. ഷിജു വീണ്ടും കഥ പറഞ്ഞുതുടങ്ങുന്നു. ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ആ പഴയ ചെറുപ്പക്കാരാകുന്നു.

ഓർമ്മകൾക്ക് ഇത്രയും ശക്തിയുണ്ടെന്ന് ചില സിനിമകൾ നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കും.

ചില സിനിമകൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല; അവ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു

ഇന്ന് സിനിമാ ലൊക്കേഷനുകൾ സന്ദർശിച്ച് വ്ലോഗ് ചെയ്യുന്നവരെ കാണുമ്പോൾ സന്തോഷം തോന്നാറുണ്ട്. സിനിമകളിലൂടെ പരിചയപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളെ നേരിൽ കാണാനും അവിടത്തെ അനുഭവങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവയ്ക്കാനും കഴിയുന്നത് മനോഹരമായ കാര്യമാണ്.

എന്നാൽ എല്ലാ യാത്രകളുടെയും അർഥം ഒരുപോലെയല്ല. ചിലർക്ക് അത് നല്ലൊരു വീഡിയോയാണ്. ചിലർക്ക് മനോഹരമായ ഫോട്ടോകളാണ്. മറ്റു ചിലർക്ക് അത് ഒരു സിനിമയോടുള്ള ആരാധനയാണ്.

എന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരാൾക്ക് അതിനപ്പുറം ചിലതുകൂടിയുണ്ട്. പഴയ കൂട്ടുകാരുടെ ഓർമ്മകൾ, നഷ്ടപ്പെട്ട യൗവനം, ഒരിക്കലും തിരിച്ചുകിട്ടാത്ത ചില നിമിഷങ്ങൾ, ഒരിക്കൽ കൂടി ജീവിക്കാൻ കൊതിക്കുന്ന ഒരു കാലം.

ഇന്ന് എന്റെ കൈയിൽ ക്യാമറയുണ്ട്. യാത്രയിലെ കാഴ്ചകൾ പകർത്താം. സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം ചിത്രങ്ങളെടുക്കാം. ആ നിമിഷങ്ങളെ ഡിജിറ്റൽ രൂപത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കാം.

പക്ഷേ, കണ്ണൂരിലെ ആ ലോഡ്ജ് മുറിയിൽ ഷിജു കിലുക്കത്തിന്റെ കഥ പറഞ്ഞുതന്ന ആ ഞായറാഴ്ചയെ പകർത്താൻ കഴിയുന്ന ഒരു ക്യാമറയും ഇതുവരെ കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടില്ല.

അന്നത്തെ ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ലൊക്കേഷനും ലോകത്തില്ല.

ഊട്ടിയിൽ എവിടെയോ നന്ദിനി തമ്പുരാട്ടിയും ജോജിയും നിശ്ചലും കിട്ടുണ്ണി ഏട്ടനും ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന തോന്നൽ ഇന്നും എന്നെ വിട്ടുപോയിട്ടില്ല. അത് വെറുമൊരു തോന്നലാണെന്ന് അറിയാം. എങ്കിലും ആ തോന്നൽ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ മനസ്സ് സമ്മതിക്കുന്നില്ല.

കാരണം, ചില സിനിമകൾ നമ്മൾ കണ്ടുതീർക്കുന്നില്ല. അവ നമ്മളോടൊപ്പം ജീവിച്ചുതീർക്കുകയാണ്.

കിലുക്കം എനിക്ക് അങ്ങനെയൊരു സിനിമയാണ്.

ആ സിനിമയുടെ ലൊക്കേഷനുകൾ ( Kilukkam movie locations ) തേടിയുള്ള ഓരോ യാത്രയും ഊട്ടിയിലേക്കുള്ള യാത്ര മാത്രമല്ല; ഒരിക്കലും തിരിച്ചുകിട്ടാത്ത എന്റെ പഴയ കാലത്തിലേക്കുള്ള ഒരു മടക്കയാത്ര കൂടിയാണ്.

ചിലപ്പോൾ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും മനോഹരമായ യാത്രകൾ നമ്മൾ പുതിയ സ്ഥലങ്ങൾ കണ്ടെത്തുമ്പോഴല്ല, പഴയ ഓർമ്മകളെ വീണ്ടും കണ്ടെത്തുമ്പോഴാണ് സംഭവിക്കുന്നത്.

കിലുക്കത്തിന്റെ ഊട്ടിയിൽ എനിക്ക് ഇന്നും കണ്ടെത്താനുള്ളത് കുറെ സ്ഥലങ്ങൾ മാത്രമല്ല. ആ പഴയ കാലത്തിന്റെ കുറച്ചുകൂടി അവശേഷിപ്പുകളാണ്.

അവിടെയെവിടെയോ, മഞ്ഞുപുതച്ച ഒരു വഴിയരികിൽ, എന്റെ ഓർമ്മകളിലെ ആ പഴയ സിനിമ ഇപ്പോഴും കിലുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു!

എന്നെ പോലെ തന്നെ പഴയ ലൊക്കേഷനുകളിൽ ഓർമ്മ പുതുക്കുന്നവർ

• അബിൽ മോൺ (Malayalam Travel Vlogger)
  “Premam” ചിത്രത്തിലെ Aluva Manappuram, Fort Kochi പോലുള്ള സ്ഥലങ്ങൾ അദ്ദേഹം തന്റെ vlog-കളിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. സിനിമയിലെ രംഗങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെയാണെന്ന് കാണിച്ച്, പ്രേക്ഷകർക്ക് “cinema meets reality” അനുഭവം നൽകി.
• Chithran Ramachandran (Cinema Location Blogger)
  മലയാള സിനിമകളിലെ Kochi, Munnar, Vagamon പോലുള്ള സ്ഥലങ്ങളെ കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ബ്ലോഗിൽ കഥപറഞ്ഞു. സിനിമയിലെ ഫ്രെയിം, യഥാർത്ഥ സ്ഥലത്തിന്റെ ചിത്രം — side by side comparison — അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോസ്റ്റുകൾക്ക് പ്രത്യേകത നൽകി.
• Bollywood Explorers
  “3 Idiots” Pangong Lake, “Dil Chahta Hai” Fort Aguada — ഇവിടങ്ങളിലെ vlog-കൾ YouTube-ൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് views നേടി. സിനിമയിലെ iconic scenes, യാത്രയുടെ hardships, local culture — എല്ലാം ചേർന്നപ്പോൾ vlog-കൾ pure storytelling ആയി മാറി.
• Hollywood Travel Vloggers
  ന്യൂസിലാൻഡിലെ “Lord of the Rings” set locations, UKയിലെ “Harry Potter” filming spots — ഇവ vlog ചെയ്തവർ, സിനിമാ ആരാധകരെ literally “step into the movie” അനുഭവത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

---

#Kilukkam #Ooty #MalayalamCinema #MovieLocations #Mohanlal #Priyadarshan #JagathySreekumar #Revathi #OotyDiaries #FilmTourism #CinemaMemories #Nostalgia #MalayalamMovies #TravelBlog #KeralaBloggers #CollegeMemories #OldFriendships #OotyTravel #ClassicCinema #MalayalamJournal

Kilukkam, Ooty, Malayalam Cinema, Movie Locations, Priyadarshan, Mohanlal, Jagathy Sreekumar, Revathi, Nostalgia, College Memories, Old Friendships, Film Tourism, Ooty Travel, Travel Blog, Classic Malayalam Movies , Kilukkam movie locations , Ooty film locations , Malayalam cinema nostalgia , Ooty travel blog Malayalam movie tourism , Kilukkam movie locations

Kilukkam Movie Locations: A Nostalgic Ooty Journey

Movie-location tourism has become a popular way for film lovers to reconnect with their favourite stories. This Malayalam travel essay explores the emotional connection between the classic film Kilukkam and Ooty, where much of its memorable world comes alive. Through memories of college life in 1990, friendships, a modest lodge in Kannur, and a friend’s unforgettable storytelling, the article reflects on how cinema can preserve moments that photographs never captured. Revisiting familiar locations, remembering fictional characters, and even eating snacks at a remembered roadside shop become meaningful journeys into the past. It celebrates nostalgia, friendship, Malayalam cinema, and the timeless desire to relive treasured memories.