1979-ലെ കറുകുറ്റി: ഓർമ്മകളുടെ നാട്ടുമ്പുറം

Nostalgic Journey into 1979 Karukutty Village Life

1979-ലെ കറുകുറ്റി: ഓർമ്മകളുടെ നാട്ടുമ്പുറവും അക്ഷരമുറ്റവും

കാലം അതിന്റെ പ്രയാണം തുടരുമ്പോൾ ചില വർഷങ്ങൾ ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിൽ സ്വർണ്ണലിപികളാൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടും. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം 1979 എന്ന വർഷം കേവലം ഒരു കലണ്ടർ താളല്ല; മറിച്ച്, എന്റെ ബാല്യത്തിന്റെ, എന്റെ നിശ്ശബ്ദതകളുടെ, കറുകുറ്റി എന്ന ഗ്രാമത്തിന്റെ പരിവർത്തനങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ സാക്ഷ്യപത്രമാണ് ( 1979 Karukutty Memories ) . എറണാകുളം ജില്ലയിലെ അങ്കമാലിക്ക് സമീപം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന കറുകുറ്റി ഇന്ന് ഒരു നഗരപ്രായമായി വളർന്നു പന്തലിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഏതാണ്ട് നാലര പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് അപ്പുറം, ഈ നാട് അതിന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ ഗ്രാമീണ ഭംഗിയിലും കാർഷിക സംസ്കാരത്തിലും ലയിച്ചു ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. ഈ ഓർമ്മക്കുറിപ്പിലൂടെ ഞാൻ നിങ്ങളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത് ആധുനികതയുടെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ കറുകുറ്റിയുടെ മണ്ണിലേക്ക് പതിച്ച ആ പഴയ കാലത്തേക്കാണ്.

About 1979 Karukutty Memories

This post is a deeply personal yet historically rich memoir of Karukutty, a serene village near Angamaly in Kerala, during the year 1979. It beautifully captures the author’s primary school days at the historic St. Joseph’s Infant Jesus L.P. School, contrasting a shy child’s inner world with the rapid socio-economic transformations of the era. The narrative reflects a milestone year when modern transport first connected the village through legendary bus services and local cinema culture took root with the inception of Jayan Theater. It serves as an authentic cultural archive of rural Kerala’s transition into modern times, bridging past innocence with regional development.

HashTags: #Karukutty #Nostalgia #KeralaHistory #1979Memories #SchoolDays #Angamaly #Ernakulam #VillageLife #VintageKerala #StJosephSchool #KeralaBuses #OldKerala #ChildhoodMemories #MalayalamBlog #MalayaliJournal #LifeIn1970s #CinemaHistory #LocalHistory #Flashback #Memoir #1979 Karukutty Memories #Karukutty gss school principal

കറുകുറ്റിയുടെ അക്ഷരമുത്തശ്ശി: സെന്റ് ജോസഫ് ഇൻഫന്റ് ജീസസ് എൽ.പി. സ്കൂൾ

ഒരു ജനതയെ സാംസ്കാരികമായി ഉയർത്തുന്നതിൽ അവിടുത്തെ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ട്. കറുകുറ്റിയുടെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ അതിൽ ഏറ്റവും തിളങ്ങിനിൽക്കുന്ന പേര് കറുകുറ്റി സെന്റ് ജോസഫ് ഇൻഫന്റ് ജീസസ് എൽ.പി. സ്കൂൾ എന്നത് തന്നെയാണ്. അക്കാലത്ത് പ്രദേശം ഭരിച്ചിരുന്ന കത്തോലിക്കാ സഭയുടെയും പള്ളി അധികാരികളുടെയും ദീർഘവീക്ഷണത്തിന്റെ ഫലമായാണ് ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലധികം പഴക്കമുള്ള ഈ വിദ്യാലയം സ്ഥാപിതമാകുന്നത്. കറുകുറ്റിയിലെയും പരിസര ഗ്രാമങ്ങളിലെയും സാധാരണക്കാരായ കർഷകരുടെ മക്കൾക്ക് അക്ഷരവെളിച്ചം നൽകാൻ ഈ വിദ്യാലയത്തിന് കഴിഞ്ഞു.

1979-ൽ ഞാൻ ഈ സ്കൂളിൽ രണ്ടാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുകയാണ് ( 1979 Karukutty Memories ) . ഓട്ടിൻപുറവും തടികൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ വലിയ ഡെസ്കുകളും ബഞ്ചുകളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു അന്നത്തെ ക്ലാസ്സ് മുറികൾ. കനത്ത മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഓടിന്റെ വിടവിലൂടെ വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികളെ നോക്കി ഇരുന്ന ആ കാലം ഇന്നും മനസ്സിൽ പച്ചപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു. രാവിലെ കൃത്യസമയത്ത് മുഴങ്ങുന്ന ആ വലിയ സ്കൂൾ മണിനാദം ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രഭാതഭേരിയെന്നോണമാണ് അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നത്. ജാതി-മത ഭേദമന്യേ നാട്ടിലെ എല്ലാ കുട്ടികളും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് പഠിച്ച ആ അക്ഷരമുറ്റം തന്നെയാണ് കറുകുറ്റിയുടെ യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക അടിത്തറ പാകിയത്.

ഗതാഗത വിപ്ലവത്തിന്റെ തുടക്കം: എൽദോസ് ബസ്സും മോതിരക്കണ്ണി സർവീസും

1979 കറുകുറ്റിയുടെ യാത്രാചരിത്രത്തിൽ വളരെ നിർണ്ണായകമായ ഒരു വർഷമാണ്. അതുവരെ കാൽനടയായും പരിമിതമായ വണ്ടികളിലും ആശ്രയിച്ചിരുന്ന ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് അക്കൊല്ലമാണ് ആദ്യമായി രണ്ട് സ്വകാര്യ ബസ് സർവീസുകൾ കടന്നുവരുന്നത്. അത് വെറുമൊരു യാത്രാ സൗകര്യം മാത്രമായിരുന്നില്ല, ഗ്രാമത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക-സാമൂഹിക മേഖലകളെ മാറ്റിമറിച്ച ഒരു വലിയ വിപ്ലവമായിരുന്നു.

അതിൽ ആദ്യത്തേത് പെരുമ്പാവൂരിൽ നിന്നും പുറപ്പെട്ട് കറുകുറ്റി വഴി കൊക്കുന്നു വരെ സർവീസ് നടത്തിയിരുന്ന ‘എൽദോസ്’ ബസ്സായിരുന്നു. കടും നിറത്തിൽ വലിയ ഹോൺ ശബ്ദത്തോടെ പാഞ്ഞുപോകുന്ന ഈ ബസ്സ് കുട്ടികളായ ഞങ്ങൾക്ക് വലിയൊരു കൗതുകമായിരുന്നു. രണ്ടാമത്തെ സർവീസ് പെരുമ്പാവൂരിൽ നിന്നും ആരംഭിച്ച് കറുകുറ്റി വഴി ചാലക്കുടിയും കടന്ന് മലയോര മേഖലയായ മോതിരക്കണ്ണി വരെ പോകുന്ന ബസ്സായിരുന്നു. ഈ ബസ്സുകൾ കറുകുറ്റി ജംഗ്ഷനിൽ വന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ ആളുകൾ ഒത്തുകൂടുന്നതും, ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്പന്നങ്ങൾ മറ്റ് വിപണികളിലേക്ക് വേഗത്തിൽ എത്തിക്കാൻ സാധിച്ചതും കറുകുറ്റിയുടെ വികസനത്തിന് വേഗത കൂട്ടി. കേരളത്തിലെ പൊതുഗതാഗത ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ അറിയാൻ നിങ്ങൾക്ക് Kerala State Road Transport Corporation ഔദ്യോഗിക വിവരങ്ങൾ പരിശോധിക്കാവുന്നതാണ്.

ജയൻ തിയേറ്ററിന്റെ ജനനവും ജേക്കബ് ചേട്ടന്റെ സ്വപ്നവും

സിനിമ എപ്പോഴും മലയാളിക്ക് ഒരു ലഹരിയാണ്. കറുകുറ്റിക്കാരുടെ സിനിമാ മോഹങ്ങൾക്ക് തറക്കല്ലിട്ടത് ഇതേ കാലഘട്ടത്തിലാണ്. നാട്ടിലെ പ്രമുഖ വ്യക്തിത്വമായിരുന്ന ജേക്കബ് ചേട്ടൻ കറുകുറ്റിയിൽ ഒരു ടൂറിംഗ് ടാക്കീസ് അല്ലെങ്കിൽ തിയേറ്റർ ആരംഭിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കാനും ചർച്ചകൾ നടത്താനും തുടങ്ങിയത് 1979-ലാണ്. അക്കാലത്ത് മലയാള സിനിമയിലെ ജ്വലിക്കുന്ന നക്ഷത്രമായിരുന്ന ജയനോടുള്ള ആരാധന മൂലം, പിന്നീട് യാഥാർത്ഥ്യമായ ആ വിനോദകേന്ദ്രത്തിന് ‘ജയൻ തിയേറ്റർ’ എന്ന് പേരിടാൻ അത് കാരണമായി. തിയേറ്ററിന്റെ പ്രാരംഭ ചിന്തകൾ നാട്ടിൽ വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിതുറന്നു. സിനിമ കാണാൻ ദൂരസ്ഥലങ്ങളിൽ പോകേണ്ടിയിരുന്ന നാട്ടുകാർക്ക് സ്വന്തം നാട്ടിൽ ഒരു തിയേറ്റർ വരുന്നു എന്ന വാർത്ത നൽകിയ ആവേശം ചെറുതായിരുന്നില്ല. പഴയകാല മലയാള സിനിമകളുടെയും തിയേറ്റർ സംസ്കാരത്തിന്റെയും ചരിത്രം Kerala State Chalachitra Academy വെബ്സൈറ്റിൽ ലഭ്യമാണ്.

ക്ലാസ്സ് മുറിയിലെ നിശ്ശബ്ദതകളും വിരലിലെണ്ണാവുന്ന മുഖങ്ങളും

അന്ന് രണ്ടാം ക്ലാസ്സ് മുറിയിൽ ആൺകുട്ടികളും പെൺകുട്ടികളും ഒരുമിച്ചാണ് ഇരുന്നിരുന്നത്. തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, അക്കാലത്ത് ഞാൻ ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാത്ത, സ്വന്തം ലോകത്ത് ഒതുങ്ങിക്കൂടാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കടുത്ത ‘നാണംകുണുങ്ങി’ ആയിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരോട് സംസാരിക്കാനുള്ള ഭയവും ലജ്ജയും കാരണം ഞാൻ മിക്കപ്പോഴും ക്ലാസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ നിശ്ശബ്ദനായി ഇരിക്കാനാണ് താല്പര്യപ്പെട്ടത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വലിയ സൗഹൃദ വലയങ്ങളോ കോലാഹലങ്ങളോ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.

എങ്കിലും, എന്റെ ആ നിശ്ശബ്ദ നിരീക്ഷകന്റെ കണ്ണ് ഒപ്പിയെടുത്ത ചില മുഖങ്ങൾ ഇന്നും ഓർമ്മയുടെ സ്ലേറ്റിൽ മായാതെ കിടക്കുന്നുണ്ട്. എന്റെ ക്ലാസ്സിൽ പഠിച്ചിരുന്ന ഇരട്ട സഹോദരങ്ങളായ ഷാജനും ശൈലജയും ആയിരുന്നു അതിൽ പ്രധാനികൾ. ഒരേപോലെ വസ്ത്രം ധരിച്ച്, ഒരേപോലെ ഇരിക്കുന്ന അവരെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് അന്നൊരു കൗതുകമായിരുന്നു. അവരെക്കൂടാതെ റെയ്‌മോൾ, ബാബു, ഷിബു, ബിജു, ബൈജു, ഷാജു, കൊച്ചു റാണി, ശ്രീനിവാസൻ, ശശി, വർഗീസ്, സെബി, സന്തോഷ് എന്നിവരുടെ പേരുകളും മുഖങ്ങളും ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ കൃത്യമായി പച്ചകുത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവരെല്ലാവരും കറുകുറ്റിയുടെയും പരിസരപ്രദേശങ്ങളുടെയും സ്പന്ദനങ്ങളായിരുന്നു.

നഷ്ടപ്പെട്ട സൗഹൃദങ്ങളും കാലത്തിന്റെ പ്രയാണവും

പ്രൈമറി സ്കൂൾ പഠനത്തിന് ശേഷം ജീവിതം പല വഴിക്കായി പിരിഞ്ഞു. കൂടെ പഠിച്ചിരുന്നവരൊക്കെ ഇന്നെവിടെ ഒക്കെയോ ആണ് . ആ രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലെ കൂട്ടുകാരിൽ ഭൂരിഭാഗം പേരെയും പിന്നീട് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. അവർ ഇന്ന് എവിടെയാണെന്നോ, എന്ത് ചെയ്യുന്നുവെന്നോ എനിക്കറിയില്ല. ചിലർ പ്രവാസികളായിരിക്കാം, ചിലർ വലിയ കുടുംബനാഥന്മാരോ ഉദ്യോഗസ്ഥരോ ആയിരിക്കാം. എങ്കിലും, അന്ന് ആരോടും മിണ്ടാതിരുന്ന ആ ചെറിയ പയ്യൻ ഇന്നും തന്റെ അൻപതുകളിലും ആ പഴയ ഏഴുവയസ്സുകാരന്റെ മനസ്സോടെ അവരെയെല്ലാം ഓർക്കുന്നു എന്നത് ഓർമ്മകളുടെ മാത്രം സവിശേഷതയാണ്.

നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിൽ വാട്സാപ്പ് ഗ്രൂപ്പുകളും സോഷ്യൽ മീഡിയയും വഴി പഴയ കൂട്ടുകാരെ കണ്ടെത്താൻ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ അത്തരം യാതൊരു ബന്ധങ്ങളുമില്ലാതെ, കേവലം ശുദ്ധമായ ഓർമ്മകളുടെ ബലത്തിൽ മാത്രം ആ പേരുകൾ ഇന്നും ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നത് ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ നന്മ കൊണ്ടാണ്.

ഉപസംഹാരം

ഇന്നിപ്പോൾ പഴയ സ്‌കൂൾ കെട്ടിടങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്ത് പ്രൗഢ ഗംഭീരമായി കാലത്തിനൊത്തു നില കൊള്ളുന്ന മണി സൗധങ്ങൾ ആണ് . എങ്കിലും 1979-ലെ കറുകുറ്റി എനിക്ക് വെറുമൊരു ഓർമ്മ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് എന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ അടിത്തറ പാകിയ കാലമാണ്. കറുകുറ്റി സെന്റ് ജോസഫ് എൽ.പി സ്കൂളിലെ അക്ഷരമുറ്റവും, ചെളിനിറഞ്ഞ മൺവഴികളും, ആദ്യമായി നാട്ടിലേക്ക് വന്ന എൽദോസ് ബസ്സിന്റെ ഹോൺ ശബ്ദവും, ജയൻ തിയേറ്ററിന്റെ പ്രാരംഭ ചർച്ചകളും എല്ലാം ചേർന്നതാണ് എന്റെ ബാല്യം. കാലം ഒരുപാട് മാറി, കറുകുറ്റിയും ഇന്ന് വലിയ വികസന പാതയിലാണ്. എങ്കിലും, ആ പഴയ ഗ്രാമീണ വിശുദ്ധിയും, അവിടുത്തെ മനുഷ്യരുടെ നിഷ്കളങ്കതയും ഇന്നും എന്നിലെ എഴുത്തുകാരനെ പ്രചോദിപ്പിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ഈ ഓർമ്മകൾ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലും നിങ്ങളുടെ പഴയ വിദ്യാലയ കാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ ഉണർത്തുന്നുണ്ടാകും എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.

നിങ്ങളുടെ പഴയ സ്കൂൾ കാലത്തെ ഓർമ്മകളും ഇതുപോലെയുള്ള നാട്ടുമ്പുറത്തെ വിശേഷങ്ങളും താഴെ കമന്റ് ബോക്സിൽ പങ്കുവെക്കുമല്ലോ. ഈ ലേഖനം ഇഷ്ടമായാൽ സുഹൃത്തുക്കൾക്കായി ഷെയർ ചെയ്യുക!