രണ്ട് കിലോ അരിയും പൊതുവിതരണത്തിലെ അന്തസ്സും!

Ration policy must protect the poorest while ensuring fair, dignified food access for every ordinary family now

ആ രണ്ട് കിലോ അരി എന്നെക്കൊണ്ട് ചോദിപ്പിച്ചത്

റേഷൻ കടയിലെ ആ രണ്ട് കിലോ അരി: ഒരു പൗരന്റെ ചോദ്യം

ഇന്ന് റേഷൻ വാങ്ങാൻ കടയിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച എന്നെ ഏറെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. അഞ്ചോ ആറോ പേർ അവിടെ റേഷൻ വാങ്ങാൻ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരാൾ വാഗണർ കാറിലാണ് വന്നത്. ഭാര്യയും കൂടെയുണ്ട്. മറ്റു ചിലർ ഓട്ടോയിലും സ്കൂട്ടറിലുമൊക്കെയാണ് എത്തിയത്. അവരുടെ വസ്ത്രധാരണവും വാഹനങ്ങളുമെല്ലാം കണ്ടപ്പോൾ സാമാന്യം സാമ്പത്തികശേഷിയുള്ളവരാണെന്ന് തോന്നി. ഓരോരുത്തരുടെയും റേഷൻ ബില്ലുകൾ തയ്യാറായി. ചിലർ പത്തും പതിനാറും കിലോ അരിയും ഗോതമ്പും ആട്ടയുമൊക്കെ വാങ്ങി മടങ്ങി.

അവസാനം എന്റെ ഊഴമെത്തി. കൗണ്ടറിൽനിന്ന് എനിക്ക് ലഭിച്ച മറുപടി ഇതായിരുന്നു: “നിങ്ങൾക്ക് രണ്ട് കിലോ അരി.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവിടെ നിന്നിരുന്നവരെല്ലാം എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ചിലരുടെ നോട്ടത്തിൽ പരിഹാസമോ പുച്ഛമോ കലർന്നതായി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഒരുപക്ഷേ അവർ അങ്ങനെ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുണ്ടാകണമെന്നില്ല. പക്ഷേ ആ നിമിഷം എനിക്കുണ്ടായ അപമാനബോധം യാഥാർഥ്യമായിരുന്നു. ഒരു മാസത്തെ റേഷൻ വാങ്ങാൻ എത്തിയ ഒരാൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന വിഹിതം വെറും രണ്ട് കിലോ അരിയാണെങ്കിൽ, ആ നാണം കെട്ട , നെറി കെട്ട സംവിധാനം എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് നിലനിൽക്കുന്നതെന്ന് ചോദിക്കാതിരിക്കാനാവില്ല.

ഇത് രണ്ട് കിലോ അരിയുടെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല. ഒരാളുടെ സാമ്പത്തികനിലയെക്കുറിച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ പരോക്ഷമായി ഒരു പ്രഖ്യാപനം നടത്തുന്നതുപോലെ അനുഭവപ്പെടുന്ന സംവിധാനത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണ്.

റേഷൻ കാർഡിന്റെ നിറം മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സാകരുത്

നമ്മുടെ പൊതുവിതരണ സമ്പ്രദായത്തിൽ മഞ്ഞ, പിങ്ക്, നീല, വെള്ള തുടങ്ങിയ വ്യത്യസ്ത കാർഡുകളുണ്ട്. ഓരോ വിഭാഗത്തിനും വ്യത്യസ്ത മാനദണ്ഡങ്ങളും ആനുകൂല്യങ്ങളുമുണ്ട്. ഏറ്റവും അർഹരായ കുടുംബങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ സഹായം ലഭിക്കണം എന്ന ലക്ഷ്യം ന്യായമാണ്. അതിനെ ആരും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നില്ല. യഥാർഥത്തിൽ ഭക്ഷണം വാങ്ങാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്ക് സൗജന്യമായി ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങൾ നൽകേണ്ടത് സർക്കാരിന്റെ കടമയാണ്.

പക്ഷേ ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു: സാമ്പത്തികമായി ഏറ്റവും പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്നവരെ സഹായിക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ മറ്റുള്ളവരുടെ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയെ ഇത്രത്തോളം അവഗണിക്കാമോ?

വെള്ള കാർഡുള്ള ഒരാൾ സമ്പന്നനാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാനാവില്ല. അതുപോലെ കാറിൽ റേഷൻ വാങ്ങാൻ വരുന്ന ഒരാൾക്ക് സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളൊന്നുമില്ലെന്നും വാഹനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിധിക്കാനാവില്ല. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് വാഹനം എന്നത് മാത്രം സമ്പത്തിന്റെ വിശ്വസനീയമായ അളവുകോലല്ല. കടം വാങ്ങിയോ വായ്പയെടുത്തോ വാഹനം വാങ്ങിയവരുണ്ട്. വരുമാനം കുറഞ്ഞിട്ടും കുടുംബത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി വാഹനം ഉപയോഗിക്കുന്നവരുമുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് റേഷൻ അർഹത നിർണയിക്കേണ്ടത് പുറംകാഴ്ചയോ വാഹനമോ വസ്ത്രധാരണമോ നോക്കിയല്ല. കുടുംബത്തിന്റെ യഥാർഥ വരുമാനം, ജീവിതച്ചെലവ്, ആശ്രിതരുടെ എണ്ണം, തൊഴിൽസ്ഥിരത, സാമ്പത്തിക ബാധ്യതകൾ എന്നിവ പരിഗണിച്ചായിരിക്കണം.

ദാരിദ്ര്യം തെളിയിക്കേണ്ടിവരുന്ന അപമാനം

സർക്കാർ സഹായം ലഭിക്കണമെങ്കിൽ ദാരിദ്ര്യം തെളിയിക്കേണ്ടിവരുന്ന സാഹചര്യം പലർക്കും മാനസികമായി പ്രയാസകരമാണ്. അതിനേക്കാൾ മോശമാണ്, പൊതുസ്ഥലത്ത് ഒരാളുടെ കാർഡ് വിഭാഗവും ലഭിക്കുന്ന ഭക്ഷ്യധാന്യത്തിന്റെ അളവും അയാളുടെ സാമ്പത്തികനിലയുടെ അടയാളമായി മാറുന്നത്.

ഭക്ഷണം ഒരു അടിസ്ഥാന ആവശ്യമാണ്. അത് ഒരാളുടെ അന്തസ്സുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയവുമാണ്. വിശപ്പിനെ നേരിടുന്ന ഒരാൾക്ക് സഹായം നൽകുമ്പോൾ അയാളുടെ ആത്മാഭിമാനം സംരക്ഷിക്കാനും ഭരണകൂടത്തിന് ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്.

റേഷൻ കടയിൽ ആരാണ് എത്ര കിലോ വാങ്ങുന്നത് എന്നത് മറ്റൊരാളുടെ പരിഹാസത്തിനോ താരതമ്യത്തിനോ വിഷയമാകരുത്. ഓരോ കുടുംബത്തിനും അവരുടെ സാഹചര്യങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണ്. എന്നാൽ പൊതുവിതരണ സംവിധാനത്തിന്റെ രൂപകൽപ്പന തന്നെ ചിലരെ കൂടുതൽ അർഹരെന്നും മറ്റുചിലരെ കുറഞ്ഞ പരിഗണന അർഹിക്കുന്നവരെന്നും കാണിക്കുന്ന അനുഭവം സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് പുനഃപരിശോധിക്കണം.

പാവപ്പെട്ടവർക്ക് സൗജന്യം, മറ്റുള്ളവർക്ക് ന്യായവില

എന്റെ അഭിപ്രായം വളരെ വ്യക്തമാണ്. അതിദരിദ്രരായ കുടുംബങ്ങളെ കണ്ടെത്തി അവർക്ക് ആവശ്യമായ ഭക്ഷ്യധാന്യങ്ങൾ സൗജന്യമായി നൽകണം. അതിനായി അർഹത നിർണയിക്കുന്ന സംവിധാനം കൃത്യവും സുതാര്യവുമാകണം. എന്നാൽ അതിനപ്പുറം വരുന്ന സാധാരണ കുടുംബങ്ങളെ പൊതുവിതരണ സംവിധാനത്തിൽനിന്ന് ഏതാണ്ട് അകറ്റിനിർത്തുന്നത് ശരിയായ സമീപനമല്ല.

സർക്കാർ നിശ്ചയിക്കുന്ന ന്യായമായ നിരക്കിൽ എല്ലാ സാധാരണ കുടുംബങ്ങൾക്കും പ്രതിമാസം കുറഞ്ഞത് പത്ത് കിലോ അരിയെങ്കിലും ലഭ്യമാക്കണം. കുടുംബത്തിന്റെ അംഗസംഖ്യയും ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും കണക്കിലെടുത്ത് പതിനഞ്ച് കിലോവരെ ലഭ്യമാക്കുന്ന രീതിയും പരിഗണിക്കാം. കിലോയ്ക്ക് പത്ത് രൂപ എന്നത് പൊതുചർച്ചയ്ക്കായി ഞാൻ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന ഒരു നിർദേശമാണ്; അതിന്റെ സാമ്പത്തികവും ഭരണപരവുമായ സാധ്യതകൾ സർക്കാർ പരിശോധിക്കണം.

ഇവിടെ പ്രധാനപ്പെട്ടത് സൗജന്യമായി കൊടുക്കണമെന്ന ആവശ്യമല്ല. പണം കൊടുത്ത് വാങ്ങാൻ തയ്യാറുള്ള ഒരു സാധാരണ പൗരന് പോലും ന്യായമായ അളവിൽ ഭക്ഷ്യധാന്യം ലഭിക്കാനുള്ള അവസരം വേണമെന്നതാണ്. പൊതുവിതരണ സംവിധാനം ഏറ്റവും ദരിദ്രരെ മാത്രം ലക്ഷ്യമിടുന്ന സഹായപദ്ധതിയായി ചുരുങ്ങരുത്; സാധാരണ കുടുംബങ്ങൾക്കും വിലക്കയറ്റത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽനിന്ന് ഒരു പരിധിവരെ സംരക്ഷണം നൽകണം.

അർഹത നിർണയത്തിൽ സർക്കാർ കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തം കാണിക്കണം

നിലവിലുള്ള കാർഡ് വിഭാഗങ്ങൾ വെറുതെ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതല്ല പരിഹാരം. യഥാർഥത്തിൽ സഹായം ആവശ്യമുള്ളവരെ കണ്ടെത്തുന്നതിൽ വീഴ്ചയുണ്ടാകരുത്. അതേസമയം, ഒരിക്കൽ തയ്യാറാക്കിയ പട്ടികകളെ ശാശ്വതമായ സത്യമായി കണക്കാക്കാനും പാടില്ല. മനുഷ്യരുടെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതി മാറും. ജോലി നഷ്ടപ്പെടാം. ചികിത്സാചെലവ് വർധിക്കാം. കുടുംബത്തിൽ വരുമാനം നേടുന്നയാൾ മരിക്കാം. ഒരിക്കൽ സാമ്പത്തികമായി മെച്ചപ്പെട്ടിരുന്ന കുടുംബം പിന്നീട് പ്രതിസന്ധിയിലാകാം.

അതിനാൽ അർഹതാ പട്ടികകൾ നിശ്ചിത ഇടവേളകളിൽ പുതുക്കണം. തെറ്റായി ഉയർന്ന വിഭാഗത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടവർക്കും തെറ്റായി താഴ്ന്ന വിഭാഗത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടവർക്കും പരാതി നൽകാനും പുനഃപരിശോധന ആവശ്യപ്പെടാനും ലളിതമായ അവസരം വേണം. റേഷൻ കടകളിലെ വിഹിതം, വില, ലഭ്യത എന്നിവ പൊതുജനങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായി അറിയാൻ കഴിയണം.

ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പരസ്യവിഷയമല്ല. അത് ജനങ്ങളുടെ ജീവിതവുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ട ഭരണപരമായ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. എത്ര പേർക്ക് എത്ര ധാന്യം നൽകി എന്ന കണക്കിനൊപ്പം, ആ വിതരണം യഥാർഥത്തിൽ എത്ര കുടുംബങ്ങൾക്ക് ആശ്വാസമായി എന്നതും സർക്കാർ വിലയിരുത്തണം.

പൊതുവിതരണത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം വിശപ്പില്ലാത്ത സമൂഹമാണ്

ദേശീയ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷാ നിയമം, 2013 പ്രകാരം മുൻഗണനാ കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഒരാൾക്ക് പ്രതിമാസം അഞ്ച് കിലോ ഭക്ഷ്യധാന്യവും അന്ത്യോദയ കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഒരു കുടുംബത്തിന് 35 കിലോയും എന്ന അടിസ്ഥാന അവകാശമാണ് നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് மற்ற വിഭാഗങ്ങളിലെ കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയുടെ ആവശ്യമില്ലാതാകുന്നില്ല. കേരളത്തിൽ വെള്ള കാർഡ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിഭാഗങ്ങൾക്കുള്ള വിഹിതവും വിലയും വ്യത്യസ്തമാണ്. അതിനാൽ ഓരോ മാസത്തെയും കൃത്യമായ വിഹിതം സർക്കാർ ഉത്തരവുകളും ഔദ്യോഗിക പട്ടികകളും പരിശോധിച്ചാണ് വിലയിരുത്തേണ്ടത്.

ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് വായനക്കാർക്ക് കേന്ദ്ര ഭക്ഷ്യവിതരണ വകുപ്പിന്റെ National Food Security Act വിവരങ്ങൾ പരിശോധിക്കാം. കേരളത്തിലെ കാർഡ് വിഭാഗങ്ങളും ഭക്ഷ്യധാന്യ വിഹിതങ്ങളും സംബന്ധിച്ച വിവരങ്ങൾക്ക് Kerala Economic Review ഉപകാരപ്പെടും.

രണ്ട് കിലോ അരിയല്ല, നീതിയാണ് ചോദിക്കുന്നത്

എനിക്ക് ലഭിച്ച രണ്ട് കിലോ അരി എന്റെ വ്യക്തിപരമായ അനുഭവമാണ്. എന്നാൽ അതിലൂടെ ഉയരുന്ന ചോദ്യം വ്യക്തിപരമല്ല. ഒരു ജനാധിപത്യ സർക്കാരിന്റെ പൊതുവിതരണ സംവിധാനം ജനങ്ങളുടെ അന്തസ്സും ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയും ഒരുപോലെ സംരക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ്.

ഒരാൾക്ക് സൗജന്യമായി 25 കിലോ അരി നൽകുന്നതിൽ എനിക്ക് അസൂയയില്ല. അതിന് അർഹതയുള്ള കുടുംബത്തിന് അത് ലഭിക്കണം. എന്നാൽ മറ്റൊരാൾക്ക് പണം കൊടുത്തിട്ടുപോലും ന്യായമായ അളവിൽ അരി ലഭിക്കാത്ത സാഹചര്യം എന്തിനാണ്? ഏറ്റവും അർഹരായവർക്ക് കൂടുതൽ നൽകുക എന്നത് നീതിയാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങളെ അവഗണിക്കുക എന്നത് നീതിയല്ല.

സർക്കാർ സൗജന്യ ആനുകൂല്യങ്ങൾ നൽകുന്നതിൽ മാത്രം അഭിമാനിക്കാതെ, സാധാരണക്കാരന് ന്യായമായ വിലയ്ക്ക് ഭക്ഷ്യധാന്യം ലഭിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കണം. റേഷൻ കടകൾ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന ഇടങ്ങളാകരുത്. അവ ജനങ്ങളുടെ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്ന പൊതുസ്ഥാപനങ്ങളായിരിക്കണം.

എന്റെ ആവശ്യം ലളിതമാണ്: അതിദരിദ്രർക്ക് പൂർണ സംരക്ഷണം നൽകുക. മറ്റുള്ളവർക്ക് ന്യായവിലയ്ക്ക് മാന്യമായ അളവിൽ അരി നൽകുക. കാർഡിന്റെ നിറം നോക്കി മനുഷ്യന്റെ ആവശ്യത്തെ ചെറുതാക്കരുത്.

വിശപ്പിന് നിറമില്ല. അന്തസ്സിന് കാർഡില്ല. ഭക്ഷ്യസുരക്ഷ ഒരു ഔദാര്യമല്ല; നീതിയുള്ള ഭരണത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.


Ration Inequality: The Dignity of Every Citizen Matters

Ration Inequality – A ration shop encounter in Kerala raises a larger question about food justice. When families receive sharply different quantities of rice because their ration cards belong to different categories, the system must be examined not only for eligibility and cost, but also for dignity and fairness. The poorest households deserve strong, reliable, free food support. At the same time, ordinary families facing rising living costs should have access to a reasonable quantity of food grains at affordable prices. This article argues for transparent eligibility reviews, better public information and a more inclusive distribution policy. Food security should protect vulnerable people without making others feel excluded or humiliated in public and deserve equal respect.

#RationInequality #FoodSecurity #Kerala #KeralaRation #SocialJustice #HumanDignity #FoodJustice #RationCard #PublicDistributionSystem #RiceDistribution #EconomicJustice #PovertyAlleviation #FoodRights #IndianPolitics #KeralaPolitics #PublicWelfare #EqualRights #SocialIssues #CitizensRights #JusticeForAll

Ration Inequality, Kerala Ration Shop, Ration Card, Food Security, Public Distribution System, Social Justice, Human Dignity, Rice Distribution, Kerala Government, Food Justice, Economic Inequality, Poverty Alleviation, Essential Commodities, Food Rights, Ration Policy , Food Distribution, Ration Card System, Food Security, Public Distribution System, Kerala Ration Policy , Ration Inequality ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


Share with