Horror vs Censorship: Ragini MMS and Ghoul Compared
ഇന്ത്യയിലെ CBFC (Central Board of Film Certification) horror, gore-heavy സിനിമകളെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്ന് നോക്കാം:
Horror & Gore Movies – Censorship സമീപനം
- Extreme gore, cannibalism, torture scenes CBFC സാധാരണയായി refuse certificate ചെയ്യാറുണ്ട്, കാരണം അത് public decencyക്കും moralityക്കും വിരുദ്ധമെന്ന് കരുതുന്നു.
- ചിലപ്പോൾ heavy cuts നിർദ്ദേശിച്ച് “A” (Adults only) certificate നൽകാറുണ്ട്.
- Sexual violence + gore ഉള്ള സിനിമകൾക്ക് outright ban കിട്ടാൻ സാധ്യത കൂടുതലാണ്.
ഉദാഹരണങ്ങൾ
| സിനിമ | വർഷം | CBFC പ്രതികരണം | Release സ്ഥിതി |
|---|---|---|---|
| Ragini MMS | 2011 | Adult certificate, ചില cuts | Theatrical release |
| Ragini MMS 2 | 2014 | Adult certificate, edits | Release ചെയ്തു |
| Ghoul (Netflix) | 2018 | OTT release, self-classification | Streaming ലഭിച്ചു |
| Paanch (Anurag Kashyap) | 2001 | CBFC refused certificate (violence, drugs) | Never theatrically released |
| A Serbian Film (screening attempt) | 2010s | CBFC refused, banned | No release in India |
OTT Platforms
- IT Rules, 2021 പ്രകാരം OTT platforms-ൽ self-classification (U, U/A, A) വേണം.
- Complaints വന്നാൽ grievance redressal വഴി content remove ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതരാകും.
- Ghoul പോലുള്ള supernatural horror OTT-ൽ release ചെയ്തു, പക്ഷേ extreme gore ഉള്ള foreign films (ഉദാ: A Serbian Film) ഇന്ത്യയിൽ ban ചെയ്തു.
- “2001 Maniacs” പോലുള്ള graphic gore horror സിനിമകൾ ഇന്ത്യയിൽ direct release almost impossible. CBFC heavy cuts നിർദ്ദേശിക്കുകയോ outright ban ചെയ്യുകയോ ചെയ്യും. OTT-ൽ പോലും viewer complaints വന്നാൽ remove ചെയ്യാൻ സാധ്യത.
HashTags: #HorrorMovies #IndianCinema #Censorship #CBFC #OTTPlatforms #NetflixGhoul #RaginiMMS #MalayaliJournal #CinemaRules #ITRules2021 #IndianHorror #WebSeries #Bollywood #StreamingIndia #MovieCensorship #DirectorFreedom #AdultContent #BannedInIndia #FilmIndustry #DigitalMedia #HorrorMovieCensorship
About Horror Movie Censorship in India
This article provides a comprehensive comparative analysis of how horror content navigates the complex web of censorship in India. By evaluating two distinct milestones—the theatrical release of Ragini MMS (2011) and the digital streaming of Ghoul (2018) on Netflix—we uncover the foundational shift in Indian media regulation. The post contrasts the rigid, pre-screening cuts mandated by the Central Board of Film Certification (CBFC) under the Cinematograph Act with the flexible, self-regulatory framework governed by the IT Rules 2021 for OTT platforms. It highlights how these regulatory systems impact creative storytelling, aesthetic liberties, and mature themes within the Indian horror genre.
ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ പ്രേക്ഷകരെ ഭയപ്പെടുത്തുകയും ചിന്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു വിഭാഗമാണ് ഹൊറർ (Horror) ചിത്രങ്ങൾ. എന്നാൽ ഭയത്തോടൊപ്പം തന്നെ ലൈംഗികത, അമാനുഷിക ശക്തികൾ, രാഷ്ട്രീയം, രക്തച്ചൊരിച്ചിൽ (Gore) എന്നിവയും ഈ ചിത്രങ്ങളിൽ കടന്നുവരാറുണ്ട്. ഇവിടെയാണ് ഇന്ത്യൻ സെൻസർഷിപ്പ് സംവിധാനങ്ങൾ കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങളുമായി രംഗത്തെത്തുന്നത്. ഒരു ഹൊറർ സിനിമ തീയേറ്ററുകളിൽ റിലീസ് ചെയ്യണമെങ്കിൽ അത് കടന്നുപോകേണ്ട സെൻസർഷിപ്പ് കടമ്പകൾ വളരെ വലുതാണ്. എന്നാൽ ഇതേ ഉള്ളടക്കം ഒരു ഒടിടി (OTT) പ്ലാറ്റ്ഫോമിലാണ് എത്തുന്നതെങ്കിൽ നിയമങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും മാറുന്നു.
ഈ വ്യത്യാസം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്ക് രണ്ട് പ്രധാനപ്പെട്ട ഇന്ത്യൻ ഹൊറർ സൃഷ്ടികളെ താരതമ്യം ചെയ്യാം: തീയേറ്ററുകളിൽ റിലീസ് ചെയ്ത ‘രാഗിണി MMS’ (Ragini MMS – 2011) എന്ന ചിത്രവും, നെറ്റ്ഫ്ലിക്സിലൂടെ (Netflix) പുറത്തുവന്ന ‘ഗൂൾ’ (Ghoul – 2018) എന്ന മിനി വെബ് സീരീസും. ഇവ രണ്ടും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ ഇന്ത്യൻ പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് എങ്ങനെയെത്തി എന്നും അവ എങ്ങനെ സെൻസർഷിപ്പ് മറികടന്നു എന്നും ഈ ലേഖനത്തിലൂടെ നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം.
CBFC-യുടെ കത്രികയും തീയേറ്റർ സിനിമകളും: ‘രാഗിണി MMS’
ഇന്ത്യയിൽ തീയേറ്ററുകളിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന ഏതൊരു സിനിമയും കേന്ദ്ര ചലച്ചിത്ര സർട്ടിഫിക്കേഷൻ ബോർഡിന്റെ (CBFC) അനുമതി പത്രം വാങ്ങിയിരിക്കണം. Central Board of Film Certification നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ച് സിനിമ പൊതുജനങ്ങൾക്ക് കാണാൻ അനുയോജ്യമാണോ എന്ന് പരിശോധിച്ച ശേഷമേ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നൽകുകയുള്ളൂ. 2011-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ‘രാഗിണി MMS’ ഒരു ‘ഫൗണ്ട് ഫൂട്ടേജ്’ (Found Footage) ശൈലിയിലുള്ള സൈക്കോളജിക്കൽ ഹൊറർ ചിത്രമായിരുന്നു. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രംഗങ്ങൾക്കൊപ്പം അമിതമായ ലൈംഗിക സംഭാഷണങ്ങളും ദൃശ്യങ്ങളും ചിത്രത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
തീയേറ്റർ റിലീസിന് എത്തിയ ഈ ചിത്രത്തിന് നേരെ CBFC കടുത്ത നിലപാടാണ് സ്വീകരിച്ചത്. സിനിമയ്ക്ക് ‘A’ (Adults Only) സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നൽകിയിട്ടും ബോർഡിന് തൃപ്തിയായില്ല. ചിത്രത്തിലെ മൂന്ന് പ്രധാന രംഗങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും വെട്ടിമാറ്റാൻ അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടു. നായകൻ നായികയോട് സംസാരിക്കുന്ന ചില ലൈംഗിക ചുവയുള്ള സംഭാഷണങ്ങളും, ജനനേന്ദ്രിയങ്ങളെ പരാമർശിക്കുന്ന അശ്ലീല വാക്കുകളും ഒഴിവാക്കിയ ശേഷമാണ് സിനിമയ്ക്ക് പ്രദർശനാനുമതി ലഭിച്ചത്.
ഇവിടെ നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്, സിനിമയുടെ ആകെത്തുകയോ കഥാസന്ദർഭത്തിന്റെ പ്രാധാന്യമോ നോക്കാതെ, പരമ്പരാഗത ഇന്ത്യൻ സാമൂഹിക മൂല്യങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാണ് എന്ന് തോന്നുന്ന ദൃശ്യങ്ങളെ നേരിട്ട് വെട്ടിമാറ്റുന്ന (Pre-censorship) രീതിയാണ് CBFC പിന്തുടരുന്നത് എന്നാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സംവിധായകന് തന്റെ പൂർണ്ണമായ സർഗ്ഗാത്മക സ്വാതന്ത്ര്യം തീയേറ്റർ സിനിമകളിൽ പലപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കാൻ സാധിക്കാറില്ല.
OTT പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലെ സ്വാതന്ത്ര്യം: നെറ്റ്ഫ്ലിക്സിന്റെ ‘ഗൂൾ’ (Ghoul)
ഇനി ഇതിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു ഹൊറർ സൃഷ്ടി പരിശോധിക്കാം. 2018-ൽ നെറ്റ്ഫ്ലിക്സ് പുറത്തുവിട്ട മൂന്ന് എപ്പിസോഡുകളുള്ള ഹൊറർ പരമ്പരയാണ് ‘ഗൂൾ’ (Ghoul). രാധിക ആപ്തെ മുഖ്യവേഷത്തിൽ അഭിനയിച്ച ഈ പരമ്പര വെറുമൊരു പേടിപ്പെടുത്തുന്ന കഥ മാത്രമല്ല പറഞ്ഞത്. അത് ഇന്ത്യയിലെ രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യം, തടങ്കൽ പാളയങ്ങൾ (Detention Centres), കസ്റ്റഡി മരണങ്ങൾ, ഭീകരവാദം എന്നിവയെ ഹൊറർ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കടുത്ത ഭാഷയിൽ വിമർശിക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു.
തീയേറ്ററുകളിലായിരുന്നു ‘ഗൂൾ’ റിലീസ് ചെയ്തിരുന്നതെങ്കിൽ, ഇന്ത്യയുടെ പരമാധികാരത്തെയും ആഭ്യന്തര സുരക്ഷയെയും ബാധിക്കുന്ന രംഗങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി CBFC ഇത് പൂർണ്ണമായി നിരോധിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ കഥയുടെ ജീവൻ കളയുന്ന രീതിയിൽ കട്ടുകൾ വരുത്തുകയോ ചെയ്യുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ‘ഗൂൾ’ യാതൊരുവിധ സെൻസർ കട്ടുകളും ഇല്ലാതെയാണ് പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് എത്തിയത്. ഇതിന് കാരണം ഒടിടി പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾക്ക് മേൽ CBFC-ക്ക് നേരിട്ട് അധികാരമില്ല എന്നതാണ്.
ഒടിടി ഉള്ളടക്കങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ഇൻഫർമേഷൻ ടെക്നോളജി നിയമങ്ങൾക്ക് കീഴിലാണ്. Information Technology Rules India പ്രകാരം ഒടിടി പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ സ്വയം നിയന്ത്രണ സംവിധാനമാണ് (Self-Regulation) പിന്തുടരുന്നത്. അതായത്, ഉള്ളടക്കം മുൻകൂട്ടി പരിശോധിച്ച് വെട്ടിമാറ്റാൻ ഒരു സർക്കാർ ബോർഡ് ഇല്ല. പകരം, ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ സ്വഭാവം അനുസരിച്ച് പ്രായപരിധി കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തുകയും (Age Rating: U/A 13+, U/A 16+, A), കുട്ടികൾ കാണാതിരിക്കാൻ പാരന്റൽ ലോക്കുകൾ (Parental Locks) ഏർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്താൽ മതിയാകും. ഈ ലളിതമായ നിയമസാധുത ഉപയോഗിച്ചാണ് ‘ഗൂൾ’ അതിന്റെ കടുത്ത രാഷ്ട്രീയ-ഹൊറർ ഉള്ളടക്കവുമായി യാതൊരു തടസ്സവുമില്ലാതെ റിലീസ് ചെയ്തത്.
തീയേറ്റർ vs OTT: സെൻസർഷിപ്പിലെ പ്രധാന വ്യത്യാസങ്ങൾ
ഹൊറർ സിനിമകളുടെ നിർമ്മാണത്തെയും വിതരണത്തെയും ഈ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത നിയമങ്ങൾ എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്ന് നമുക്ക് താഴെ പറയുന്ന പോയിന്റുകളിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാം:
- മുൻകൂർ പരിശോധന (Pre-Censorship): തീയേറ്റർ സിനിമകൾ റിലീസിന് മുൻപ് തന്നെ ബോർഡിന് മുന്നിൽ കാണിച്ച് ബോധ്യപ്പെടുത്തണം. എന്നാൽ ഒടിടി പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിൽ റിലീസിന് മുൻപ് സർക്കാർ അനുമതി വാങ്ങേണ്ടതില്ല.
- വെട്ടിമാറ്റലുകൾ (Cuts vs Classification): സിനിമകളിൽ രംഗങ്ങൾ നേരിട്ട് വെട്ടിമാറ്റാൻ CBFC-ക്ക് അധികാരമുണ്ട്. എന്നാൽ ഒടിടിയിൽ രംഗങ്ങൾ വെട്ടുന്നതിന് പകരം അത് കാണേണ്ട പ്രായക്കാരെ തരംതിരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
- വിഷയങ്ങളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്: ‘രാഗിണി MMS’ ലൈംഗികതയും ഭയവും കൈകാര്യം ചെയ്തപ്പോൾ സെൻസർ കട്ടുകൾ നേരിടേണ്ടി വന്നു. എന്നാൽ ‘ഗൂൾ’ കടുത്ത അക്രമ രംഗങ്ങളും (Gore) രാഷ്ട്രീയവും ഒരേസമയം കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടും ഒടിടിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം കാരണം സുരക്ഷിതമായി പുറത്തിറങ്ങി.
ബ്ലോഗറുടെ ചിന്തകൾ: ഇന്ത്യൻ ഹൊറർ സിനിമകളുടെ ഭാവി
ഒരു സിനിമാ ആസ്വാദകൻ എന്ന നിലയിൽ, ഈ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത സെൻസർഷിപ്പ് രീതികൾ ഇന്ത്യൻ ഹൊറർ സിനിമകളുടെ വളർച്ചയെ രണ്ട് രീതിയിലാണ് ബാധിക്കുന്നത് എന്ന് പറയാം. തീയേറ്ററുകളിലെ കർശനമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾ കാരണം പല സംവിധായകരും ഗൗരവമേറിയ ഹൊറർ സിനിമകൾ ചെയ്യാൻ മടിക്കുന്നു. തീയേറ്ററുകളിൽ വരുന്ന ഭൂരിഭാഗം ഹൊറർ ചിത്രങ്ങളും ‘ഹൊറർ-കോമഡി’ (Horror-Comedy) എന്ന സുരക്ഷിതമായ വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിന്റെ കാരണവും ഇതുതന്നെയാണ്. അവർക്ക് സെൻസർ ബോർഡിനെ ഭയക്കേണ്ടി വരുന്നു.
എന്നാൽ ഒടിടി പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളുടെ വരവോടെ ഇന്ത്യൻ ഹൊറർ സിനിമകൾ അന്താരാഷ്ട്ര നിലവാരത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു കഴിഞ്ഞു. വെറും ആത്മാക്കളെയും പ്രേതബാധകളെയും മാത്രം കാണിക്കാതെ, മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയത്തെയും സാമൂഹിക തിന്മകളെയും ഹൊറർ രൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ ഇന്ന് സംവിധായകർക്ക് ധൈര്യമുണ്ട്. എങ്കിലും, സമീപകാലത്തായി ഒടിടി ഉള്ളടക്കങ്ങൾക്ക് നേരെയും പരാതികൾ ഉയരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം എത്രനാൾ തുടരുമെന്നത് കണ്ടറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
ഉപസംഹാരം
‘രാഗിണി MMS’, ‘ഗൂൾ’ എന്നീ രണ്ട് ചിത്രങ്ങളും ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലെ ഹൊറർ തരംഗത്തിന്റെ രണ്ട് കാലഘട്ടങ്ങളെയും രണ്ട് നിയമവ്യവസ്ഥകളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. തീയേറ്ററുകളിലെ പരമ്പരാഗതമായ സെൻസർഷിപ്പ് സർഗ്ഗാത്മകതയ്ക്ക് അതിരുകൾ ഇടുമ്പോൾ, ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമങ്ങൾ നൽകുന്ന സ്വയം നിയന്ത്രണാവകാശം കൂടുതൽ മികച്ചതും പരീക്ഷണാത്മകവുമായ സൃഷ്ടികൾ പുറത്തിറക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഉള്ളടക്കത്തെ ഭയന്ന് വെട്ടിമാറ്റുന്നതിന് പകരം, കൃത്യമായ പ്രായപരിധി നിശ്ചയിച്ച് കാണാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രേക്ഷകന് വിട്ടുകൊടുക്കുന്ന ഒരു സിനിമാ സംസ്കാരമാണ് ആരോഗ്യകരമായ ഒരു സമൂഹത്തിന് ആവശ്യം.
